“Het plezier in tekenen staat altijd voorop”
De 5 rijken-tekenaar Jérôme Lereculey over beestige personages, grote voorbeelden, nieuwe werelden en tekenen onder water
Weinig stripreeksen spreken zo tot de verbeelding als De 5 rijken. Deze antropomorfe fantasyreeks speelt zich af in vijf rijken, elk gedomineerd door een andere diersoort. In de eerste cyclus maken we kennis met Angleon, het rijk van de katachtigen, waar na de dood van de oude koning Cyrus een onverbiddelijke strijd om de troon losbarst. In de tweede cyclus verplaatst het strijdtoneel zich naar Lys, het rijk van de apen, maar één ding blijft onveranderd: de ene intrige is nog niet ontrafeld of de volgende plotwending dient zich al aan. De 5 rijken wordt niet voor niets weleens omschreven als een beestige Game of Thrones.
Het scenaristentrio Lewelyn – Andoryss, Chauvel en Wong – weet de spanning album na album op te drijven. En dan zijn er natuurlijk de tekeningen van Lereculey, die de vele personages en werelden tot leven brengt.
In september verschijnt het slot van de tweede cyclus. Het ideale moment om met Jérôme Lereculey terug én vooruit te blikken. Hoe bouw je zo’n immense wereld op? Hoe neem je afscheid van een rijk waaraan je jarenlang hebt gewerkt? En wat doet een striptekenaar eigenlijk onder water?
Een beestachtige wereld
De hoofdrolspelers in De 5 rijken zijn dieren. Waarom werkt dat concept zo goed volgens jou?
Lereculey: “De 5 rijken is een gelaagde reeks met veel personages met uiteenlopende achtergronden. Dat het dieren zijn, maakt het verhaal gemakkelijker te volgen: de lezer ziet meteen tot welke clan, welke familie of welk rijk een personage behoort. Dat werkt heel doeltreffend. Het oorspronkelijke idee kwam trouwens van David Chauvel, een van de drie scenaristen achter Lewelyn. Hij dacht dat het concept goed bij mij zou passen als tekenaar, en daar had hij gelijk in.”
Het moet een gigantische klus zijn om al die personages én die detailrijke wereld vorm te geven.
Lereculey: “Absoluut! Een groot deel van de eer komt Didier Poli toe, onze artistieke leider. Hij heeft een enorm talent om op basis van de beschrijvingen van het scenaristentrio sterke, karakteristieke personages te ontwerpen die duidelijk van elkaar verschillen. En die er bovendien nog eens beestig goed uitzien … Ook de belangrijkste decors neemt Didier voor zijn rekening. Daarnaast stelt het scenaristenteam moodboards samen van de verschillende omgevingen. In het grafische katern achteraan het eerste album van elke cyclus vind je daar mooie voorbeelden van. Die helpen mij om de wereld waarin de personages zich bewegen voor me te zien. Ik neem al die elementen in me op, meng ze als het ware in mijn hoofd en geef vervolgens aan elk verhaal mijn eigen visuele invulling.”
Wat maakt De 5 rijken visueel tot een echte Lereculey-strip?
Lereculey: “Dat weet ik eigenlijk niet. Mijn enige ambitie is om mijn tekenwerk ten dienste te stellen van het verhaal, dat ik erg goed vind, en het zo helder mogelijk in beeld te brengen. Mijn tekenstijl vloeit daar vanzelf uit voort. Ik probeer personages neer te zetten die karakter hebben, tastbaar en levendig aanvoelen, terwijl mijn tekeningen helder en leesbaar blijven. Als lezer moet je in die personages en de situaties waarin ze terechtkomen, kunnen geloven. Ik hoop dat ik daar min of meer in slaag.”
Tussen alle intriges en machtsstrijd door kaarten de albums ook maatschappelijke thema’s aan. Is dat een bewuste keuze?
Lereculey: “Ik denk dat wanneer de scenaristen een manier vinden om actuele maatschappelijke thema’s in de verhalen van De 5 rijken te verwerken, ze die kans zeker niet laten liggen. En als je in sommige personages bekende persoonlijkheden meent te herkennen, dan berust dat wellicht niet helemaal op toeval … Maar daar ga ik verder geen commentaar op geven (lacht).”
Met kattensprongen van het ene rijk naar het andere
In september sluiten we met album 12 de tweede cyclus af. Daarna trekt de reeks naar Arnor, het rijk van de beren. Vind je het moeilijk om zo’n rijk achter je te laten?
Lereculey: “Helemaal niet, integendeel. Ik krijg geen tijd om daarbij stil te staan (lacht). En ik ben eigenlijk iemand die vooral vooruitkijkt. Natuurlijk duurt het altijd even om vertrouwd te raken met de nieuwe personages, kostuums, architectuur en decors. Maar net dat maakt het zo interessant. Die constante vernieuwing voorkomt dat ik in een routine terechtkom. Ik neem dus zonder spijt afscheid van het ene rijk en ga vol nieuwsgierigheid op ontdekking in het volgende.”
Je kijkt dus liever vooruit dan achteruit. Sta je dan helemaal niet stil bij de voltooiing van een album?
Lereculey: “Toch wel! Als een album klaar is, vier ik dat samen met mijn vrouw Martine met een Picon-biertje en frieten. De perfecte combinatie, ik krijg er nooit genoeg van!”
Een biertje en frieten? Dat klinkt verdacht Belgisch. Dus moeten we het weten: wat bestel je bij je frieten? En welke saus?
Lereculey: “Niets! Ik eet mijn frieten het liefst gewoon puur, zonder saus of iets anders erbij.”
Maar dus, je hebt de handen meer dan vol met de reeks. Hoe ziet een typische tekendag er eigenlijk uit?
Lereculey: “Ik sta om 6.45 uur op, begin te werken rond 7.30 uur en stop rond middernacht, met twee pauzes om te eten. Omdat ik op een iPad Pro werk, kan ik eigenlijk zo’n beetje overal werken: in de auto, op de trein, in het vliegtuig, op een boot, … Maar het liefst werk ik vanuit de comfortabele fauteuil in de woonkamer, tegenover mijn computer en de televisie. Ondertussen luister ik naar muziek, podcasts of de stilte. Coroner hoor ik bijvoorbeeld graag. Tunnel of Pain is een favoriet! Ik luister ook vaak naar bijdragen van Jean-Marc Jancovici en ik volg ook graag het kanaal LIMIT. Zo krijg je alvast een idee van de “mooie” toekomst die ons te wachten staat …”
Geluksvogel
Niet bepaald optimistisch, zo’n toekomstbeeld … Hoe zit het met jouw dromen?
Lereculey: “Ik heb al heel wat van mijn dromen kunnen waarmaken. Ik heb onder meer illustraties gemaakt voor Seigneur des anneaux (The Lord of The Rings) en enkele van mijn jeugdidolen ontmoet: Christian Rossi, Marc Wasterlain, Régis Loisel en zoveel anderen … Maar vooral Frank Pé. Ik was een enorme fan van hem en ik heb zijn werk uitvoerig bestudeerd. Bij mijn eerste amateurpagina’s ging ik zelfs zo ver dat ik zijn manier van inkten probeerde na te bootsen. Oh, en dan vergeet ik nog de grote, onvolprezen Daniel Goossens! En Jean Mulatier en François Boucq natuurlijk. Stuk voor stuk fantastische tekenaars!”
Nog een droom die uitkwam: samen met je vrouw Martine een album maken. Hoe was het om met iemand samen te werken die je zo goed kent?
Lereculey: “Klopt. Samen maakten we Veillée Funèbre (Dodenwake), een bewerking van de novelle Vij van Nikolaj Gogol. Het was een bijzonder fijne ervaring. Samenwerken ging heel gemakkelijk en ik bewaar er heel goede herinneringen aan. Martine heeft bovendien een goede smaak. Wanneer ik ergens over twijfel, vertrouw ik graag op haar oordeel. Dat heeft me altijd enorm geholpen.”
Met zoveel gerealiseerde dromen: is er nog iets waarvan je denkt, dát ontbreekt nog?
Lereculey: “Neen, eigenlijk niet. Ik hou van mijn beroep en ik ben gezegend met een fantastische familie die ik graag zie. Ik ben een echte geluksvogel.”
Als een vis in het water
Je tekent al van jongs af aan. Waar is dat plezier ooit begonnen?
Lereculey: “Zoals zo veel andere tekenaars las ik als kind al heel veel strips en had ik een passie voor tekenen. Toen ik zag dat enkele klasgenoten zelf strips probeerden te maken, dacht ik: dat is een geweldig idee, dat wil ik ook doen! Ik was toen een jaar of tien.”
Dat plezier lijkt na al die jaren nog altijd belangrijk. Maar iedere tekenaar loopt weleens vast. Hoe ga jij om met een artistieke blokkade?
Lereculey: “Als ik ergens op vastloop en het zelfs na lang proberen niet lukt, ga ik verder met iets anders en kom ik er later op terug. Meestal vind ik dan wel de oplossing. Ik kan er opnieuw met een frisse blik naar kijken en mijn brein heeft intussen de tijd gehad om het probleem te verwerken. Hoe dan ook moet het plezier in tekenen altijd vooropstaan. Als iets vervelend of moeizaam begint te worden, moet je strategieën of werkwijzen zoeken waarmee je er toch weer plezier in krijgt. Anders dreigt die frustratie zichtbaar te worden in je tekenwerk, met een teleurstellend resultaat als gevolg.”
En hoe zorg je ervoor dat tekenen leuk en verrassend blijft?
Lereculey: “Onlangs heb ik tekeningen gemaakt tijdens het duiken. Dat was leuk en origineel!”
Wacht even: tekenen onder water? Dat moet je even uitleggen …
Lereculey: “Voorlopig heb ik vooral enkele proefschetsen gemaakt. Binnenkort maak ik meer uitgewerkte tekeningen in het kader van het festival Quai des Bulles, in samenwerking met de duikclub van Saint-Malo, samen met Fred Zanzim, Sophie Ladame en Maud Bénézit. De tekeningen worden tijdens het festival tentoongesteld en daarna verkocht ten voordele van de vereniging Sinoo, in het kader van Octobre Rose, de Franse campagne rond borstkankerbewustzijn.”
Verveling lijkt voorlopig niet aan de orde. Niet onder water, niet aan de tekentafel en al helemaal niet met een compleet nieuw rijk aan de horizon.
Bedankt, Jérôme, voor dit interview!
Drie uit duizend volgens Lereculey
Met This (uit cyclus I) zou ik graag eens een dag doorbrengen. Ik vind hem sympathiek. En als hij me gunstig gezind is, zal hij me hopelijk weten te beschermen.
Thori (uit cyclus II) heeft me het meest verrast. Ik had niet verwacht dat zijn personage zich op zo’n manier zou ontwikkelen.
Om Alissa (uit cyclus II) heb ik me de meeste kopzorgen gemaakt. Ze is enorm gespierd en tegelijk vrouwelijk, met overal littekens. Een echte uitdaging om te tekenen!