“Het einde heeft me wél nieuwsgierig genoeg
gemaakt om deel twee te willen lezen.
En misschien is dat uiteindelijk precies
wat deze vreemde ‘aflevering 0’ moest bereiken.”
De tussenwereld was voor mij een behoorlijk vreemde leeservaring. En volgens mij is dat voor een groot deel precies de bedoeling.
Het album gooit je vanaf de eerste pagina’s midden in een bizarre wereld, zonder veel uitleg. Er vliegen allerlei vreemde namen, wezens en begrippen voorbij en lange tijd had ik oprecht het gevoel dat ik voorkennis miste. Alsof ik per ongeluk met deel twee of drie van een reeks was begonnen. Dat is niet zo – dit is echt het eerste deel – maar daardoor vond ik vooral het begin behoorlijk vaag.
Pas ergens rond driekwart van het album begonnen de puzzelstukjes voor mij een beetje op hun plek te vallen. Thomas (de hoofdrolspeler) begrijpt zelf trouwens ook maar weinig van wat hem overkomt en pas tegen het einde wordt duidelijker hoe de verschillende werkelijkheden en de mysterieuze tussenwereld zich tot elkaar verhouden.
En juist wanneer ik dacht: ah, nu begin ik het te snappen, was het album bijna afgelopen.
Daardoor voelde De tussenwereld voor mij minder als een volledig eerste verhaal en meer als een soort ‘aflevering 0’, een lange, surrealistische trailer voor het verhaal dat hierna écht gaat beginnen. Dat werkt twee kanten op: ik had graag eerder wat meer houvast gekregen, maar het einde maakt me tegelijkertijd wel nieuwsgierig naar deel twee.
Wat ik daarnaast interessant vond, is de aandacht voor mentale gezondheid. Thomas worstelt met wat hij ziet en ervaart. Omdat ook zijn omgeving merkt dat het niet goed met hem gaat, zoekt hij uiteindelijk professionele hulp. Zeker in onze huidige samenleving, waarin mentale gezondheid steeds meer bespreekbaar wordt maar psychische problemen nog altijd een grote impact kunnen hebben, vind ik dat een belangrijk en herkenbaar thema. De strip speelt daarbij mooi met de vraag waar de grens ligt tussen psychische problemen en iets wat misschien toch echt blijkt te zijn. Juist doordat je als lezer zelf lange tijd niet weet wat er met Thomas aan de hand is, werkt dat wat mij betreft goed.
Waar ik ook enthousiast over ben, is het tekenwerk van Marc Bati en de inkleuring van Nadeige Imbert. De bizarre omgevingen, vreemde wezens en surrealistische beelden zien er erg goed uit. Vooral het kleurgebruik vond ik sterk. De droomachtige tussenwereld en de meer herkenbare werkelijkheid voelen visueel echt verschillend aan.
Na wat zoekwerk online kwam ik erachter dat Marc Bati in het verleden heeft samengewerkt met Jean Giraud, beter bekend als Mœbius. Samen maakten ze onder andere Altor, waarbij Mœbius het scenario schreef en Bati de tekeningen verzorgde. Zelf heb ik Altor of ander werk van Mœbius nog niet gelezen, dus ik kan niet zeggen hoeveel van die invloed terug te zien is in De tussenwereld.
Qua genre zou ik de strip ergens tussen sciencefiction, fantasy en surrealisme plaatsen, met ook wat maatschappijkritiek. De leeservaring deed me soms denken aan Alice in Wonderland (2010): je wordt samen met de hoofdpersoon in een bizarre wereld gegooid waarin iedereen de regels lijkt te kennen, behalve jij. De twijfel over wat droom en werkelijkheid is, heeft dan weer iets van The Matrix (1999). Ook Coraline (2009) kwam bij me op door het idee van een alternatieve werkelijkheid die tegelijkertijd herkenbaar en compleet vreemd aanvoelt.
Visueel zou ik meer veren geven, maar als verhaal bleef ik te lang op afstand doordat ik vooral bezig was met proberen te begrijpen wat ik eigenlijk aan het lezen was. Tegelijkertijd heeft het einde me wél nieuwsgierig genoeg gemaakt om deel twee te willen lezen. En misschien is dat uiteindelijk precies wat deze vreemde ‘aflevering 0’ moest bereiken.
Wat is een vroege vogel? Enkele weken voordat het boek verschijnt, krijg je de kans om het verhaal digitaal te lezen. Het enige wat we van je vragen, is om je eerlijke mening te delen in een review. Om jou te bedanken voor je waardevolle review krijg je een gratis exemplaar van het boek naar je thuisadres opgestuurd. Meer weten?