Lieze, verantwoordelijke uitgever, zag Nolans The Odyssey en legde de vierdelige stripreeks ernaast. Welke Odysseus wint de strijd?
Na een gezellige babbel op Radio GRK met Jan, verantwoordelijk voor de programmatie bij Pathé Genk, beklonk ik een mooie ruil: hij ging naar huis met de vier albums van De Odyssee en ik ontving vijf filmtickets. En zo trok ik met de rest van het team naar The Odyssey.
Er zijn maar weinig verhalen waarvan ik de verfilming even goed of zelfs beter vind dan het boek. Ik denk dat ik nog steeds met een onverwerkt jeugdtrauma zit. Nadat ik menig zakdoek vol had gesnotterd tijdens het lezen van P.S. I Love You van Cecelia Ahern, bleef ik na het kijken van de film vooral boos en teleurgesteld achter. Mijn vertrouwen in verfilmingen werd op slag ondermijnd. En toegegeven, dat wantrouwen draag ik vandaag nog altijd mee.
Maar goed: tickets op zak, fijn gezelschap en een veelbelovende film. Een straf was het niet.
Dat Christopher Nolan onze vier stripalbums niet als draaiboek op zijn nachtkastje had liggen, wordt al vanaf de eerste minuten duidelijk. De film springt heen en weer in de tijd, terwijl de strips het verhaal chronologisch opbouwen. Waar de stripreeks begint na de val van Troje, toont de film ook de belangrijke rol die Odysseus speelde in die overwinning op de Trojanen. De stripalbums nemen dan weer uitgebreid de tijd voor de beproevingen op Odysseus’ lange weg naar huis. Sommige daarvan komen in de film nauwelijks of zelfs helemaal niet aan bod.
Odysseus zelf komt in de stripreeks vaak bedachtzaam en listig over, terwijl hij in de film eerder bruut (of romantisch) uit de hoek komt. Een goed voorbeeld is de list die hij in de grot van de cycloop bedenkt. Dat stukje miste ik volledig in de film.
Anderzijds krijgt de liefde tussen Penelope en Odysseus op het grote scherm veel meer ruimte. En misschien maar goed ook, want in het derde deel van de stripreeks was ik haast vergeten dat die man nog altijd getrouwd was.
Een van de absolute hoogtepunten van de film is voor mij de tocht door de onderwereld. Odysseus ontmoet er andere personages dan in de strips, maar beide versies voegen op hun eigen manier iets waardevols toe aan het verhaal. Het ene sluit het andere dus niet uit. Integendeel.
Naar het einde toe vinden film en strips elkaar weer. Zelfs kleine details, zoals het wassen van Odysseus’ voeten, krijgen in beide versies opvallend veel aandacht. En daarmee gebeurde iets wat mijn P.S. I Love You-trauma niet voor mogelijk hield: ik heb van beide versies oprecht genoten. Behalve dan van de scène waarin Circé Odysseus’ mannen in varkens verandert. Die heb ik voornamelijk in flarden gezien, door de spleten tussen mijn vingers.
Dus: eerst de film of eerst de strips? Voor één keer maakt het eigenlijk niet zoveel uit. Ze vertellen hetzelfde eeuwenoude verhaal, maar leggen onderweg hun eigen accenten. De film geeft je spektakel, romantiek en een andere kijk op Odysseus; de strips nemen je uitgebreider mee op zijn lange, listige tocht naar huis.
En welke Odysseus wint dan uiteindelijk de strijd?
Mijn antwoord: allebei!
