“Ik probeer de mechanismen te begrijpen die tot geweld leiden,
zonder moralistisch te zijn”
Met Ohio – de mooie rivier dompelt Duval de lezer onder in het 18de eeuwse Amerika.
Fred Duval klimt in zijn historische pen, zoals we van hem gewend zijn in reeksen als Zij schreven geschiedenis en Man van het jaar. Voeg daar het menselijke karakter van zijn scifi-personage Travis en het avontuurlijke kantje van Jeremiah Johnson aan toe en je krijgt Ohio – de mooie rivier. In dit geplande drieluik vertelt hij samen met tekenaar Brada een verhaal dat zich afspeelt in de koloniale geschiedenis van Noord-Amerika.
Gedeelde fascinatie
Hoe kwam het idee voor Ohio tot stand?
Duval: “Ik heb al lange tijd een fascinatie voor het kolonialisme, in al zijn vormen: van imperialisme tot overheersing. Ik leerde Brada kennen tijdens de Franse stripreeks Jour J. Ik wist dat hij speelde met het idee om deze periode eens te tekenen. Die gedeelde interesse mondde uiteindelijk uit in Ohio.”
Tussen historische waarheid en verbeelding
Ohio behandelt een rijke geschiedenis. Hoe ga je als scenarist om met historische waarheid en interpretatie?
Duval: “Voor mij is Ohio een verhaal à la Fenimore Cooper, auteur van De laatste der Mohikanen. Daarmee bedoe ik: een avonturenverhaal dat zich afspeelt in een historische context zonder de ambitie een historisch traktaat te zijn. Ik respecteer de regels die het toelaten te fictionaliseren, terwijl ik nauwkeurig blijf wat de historische werkelijkheid betreft. Zo heb ik bijvoorbeeld forten en incidenten verzonnen zonder in tegenspraak te komen met de echte feiten. Dat is soms echt een waagstuk (lacht), maar wel eentje die interessante mogelijkheden biedt. Kijk, grootmeester Alexandre Dumas schrok er ook niet voor terug om feiten te vermengen of jaren in te korten.”
Humanisme als rode draad
Of je nu het scifi-universum van Carmen Mc Callum en Travis betreedt, of het Wilde Westen van Jeremiah Johnson en andere West Legends … je verhalen hebben een uitgesproken humanistische toon.
Duval: “Dat klopt. Ik probeer de mechanismen te begrijpen die tot geweld leiden, zonder moralistisch te zijn. Ik stel mezelf vragen en documenteer me. Door een verhaal op te bouwen, kan ik zelf groeien en enkele antwoorden vinden.”
Zo ook in Ohio. Wat wil je vooral meegeven over de menselijke kant van deze historische gebeurtenissen?
Duval: “De gevolgen van de Zevenjarige Oorlog tussen Frankrijk en Engeland waren vooral bloedig voor de inheemse volkeren, die ertoe gedwongen werden partij te kiezen. Witte Wolf, één van de hoofdpersonages, weigert dat. Hij weet dat deze koloniale oorlog niet de zijne is. Een ander personage, Jacques, komt uit de wereld van de zeerovers en nam deel aan de piratenutopieën die hard werden onderdrukt door de maritieme imperia. Het kruisen van hun lotsbestemmingen en hen meesleuren in een draaikolk van gebeurtenissen vond ik interessant. Daarnaast wilde ik ook spreken over de vrouwen en hun belangrijke rol binnen de Irokezensamenleving. Het koloniale model was immers ook verstikkend en onderdrukkend voor vrouwen.”
Kan je misschien al iets verklappen over deel 2 en 3?
Duval: “Om het historische avontuur verder te stuwen, zorg ik voor weerzien, ontmoeting en confrontatie tussen de personages die je leert kennen in deel 1. Daarnaast mag je je verwachten aan het verwoestende karakter van de kolonies. Maar ook aan de opkomst van de onafhankelijke geest van de blanken die in Amerika geboren zijn en de onvermijdelijke drang naar onafhankelijkheid die zal leiden tot de Onafhankelijkheidsoorlog van 1776 tussen de kolonisten en de Engelsen.”
Vruchtbare pen
Net zoals het gebied rond de Ohio heb je een bijzonder vruchtbare pen. Waar haal je je inspiratie vandaan?
Duval: “Als kind las ik vooral Kuifje, Asterix en Lucky Luke. Voor tekenaar Morris blijf ik bewondering hebben. Later volgden Corto Maltese (Pratt) en Blueberry (Charlier), twee reeksen die mijn werk sterk hebben beïnvloed. Ook het humanistische scenariowerk van Pierre Christin, van Ravian tot zijn verhalen i.s.m. Bilal, was belangrijk voor mij. Het werk van Cailleteau en Vatine, twee vrienden die me hebben geholpen om vooruitgang te boeken, heb ik tot in detail geanalyseerd. Toen ik begon was Jean Van Hamme de grote scenarist van realistische actieverhalen. De pagina-indelingen en dialogen van XIII, Thorgal en Largo Winch heb ik eveneens grondig bestudeerd. En tot slot, Yann en Conrad … hun punkgeest sluit aan bij mijn cultuur aan het einde van de jaren tachtig: wat zij deden in stripvorm vond ik geweldig in muziek!”
Stel: je mag een bestaande film herschrijven als stripscenario. Wat kies je en waarom?
Duval: “Misschien Mad Max of een James Bond-film. Mad Max om die punkesthetiek te gebruiken, en Bond vanwege de humor en de ironie die niet de overhand nemen op het verhaal. Casino Royale vind ik ongelooflijk goed.”
En wat je eigen werk betreft, waar ben je het meest trots op?
Duval: “Ik heb meegewerkt aan meer dan tweehonderd titels en geen enkele reeks is ooit stopgezet voor ze volledig voltooid was. Daar ben ik best trots op.”
Welk personage heeft je het meest verrast?
Duval: “Vlad Nyky uit Travis. Hij had eigenlijk moeten sterven na deel 1, maar ik heb hem uiteindelijk tot het einde behouden.”
Onder welke omstandigheden onstaat die Duval-magie?
Duval: “Mijn bureau geeft een mooi uitzicht op een kersenboom, en dus ook een evolutie met de seizoenen en de vogels die elkaar afwisselen. Tijdens het schrijven luister ik graag naar rock, niets in het Frans, maar naar de oude groepen waar ik van houd, van The Beatles tot Joy Division en Talking Heads, en ook naar hedendaagse dingen in rock en rap. Ik hou van Frank Ocean, Tyler, the Creator en Beyoncé. En als ik vastloop, trek ik mijn loopschoenen aan en ga ik 15 à 20 km hardlopen in de bossen. Na het eerste uur worden de ideeën meestal weer vanzelf helder. Als ik daarna kan genieten van een bord verse pasta met sint-jacobsschelpen en tomaatjes dan ben ik een gelukkig man.”
Tot slot, wat wil je nog bereiken?
Duval: “Ik zou graag zien dat de mensheid geconfronteerd wordt met een welwillende beschaving van elders, en dat al die agressieve levenswijzen, gebaseerd op toe-eigening en winstbejag, eens flink worden teruggefloten. En als scenarist zou ik graag het perfecte album willen schrijven. Ik heb dus nog werk te doen … (lacht).”
Wij kijken alvast uit naar nieuw werk, maar voor nu genieten we nog even verder van het eerste deel van Ohio – de mooie rivier. 🙂
Bedankt, Fred, voor dit interview!