“Door te tekenen bedacht ik nieuwe avonturen voor mijn favoriete personages, verhalen die eigenlijk nog niet bestonden … Gaandeweg werd het een spel waar ik zo van genoot dat het mijn beroep werd.”
Van fanfictie naar historische fictie:
een openhartig gesprek met tekenaar Jaime Calderón door Britt Voets
Met vier meeslepende delen houdt Valois lezers volledig in zijn ban. Met het verschijnen van het langverwachte slotdeel is dit het ideale moment om terug te blikken op de volledige reeks. Tekenaar Jaime Calderón staat bekend om zijn fantastische potloodwerk, hybride werkwijze – waarbij hij nog deels traditioneel tekent voordat hij zijn pagina’s digitaal afwerkt – en zijn uitmuntende portretkunst. Van fanfiction tot historische fictie heeft Calderón al vele uiteenlopende genres en stijlen beproefd, en dat op voortreffelijke wijze. Hij beantwoordt enkele vragen over zijn leven, zijn artistieke parcours en de creatieve keuzes die Valois tot leven brengen.
Hoe was het om samen te werken met Thierry Gloris?
Calderón: “Thierry en ik hadden net onze eerste coöperatie voor de reeks Bloedkoninginnen afgerond met het tweeluik Isabelle – De wolvin van Frankrijk. Het was een bijzonder lonend project en het teamwerk verliep heel prettig. Daarom besloten we onze samenwerking voort te zetten met een iets langere reeks.”
Bij een samenwerking als deze, heb je dan als tekenaar ook inspraak in het schrijven?
Calderón: “Dat hangt af van het project en de scenarist, aangezien elke samenwerking anders is. Mijn werk richt zich voornamelijk op het vertellen van het verhaal in opeenvolgende beelden; met structurele kwesties bemoei ik me niet al te veel. Ik kan zeker mijn mening geven – of zelfs scènes wijzigen – maar als de scripts of voorstellen die ik ontvang me niet aanspreken, bedank ik liever voor de opdracht. Als striptekenaar vergt de keuze voor een project een aanzienlijke tijdsinvestering – soms wel jaren bij langlopende reeksen – dus is het essentieel om aan projecten te werken die je interessant en leuk vindt.”
Waar komt de keuze vandaan om twee fictieve hoofdpersonages in een historische context te zetten?
Calderón: “Het idee was om de beperkingen te vermijden die gepaard gaan met een historisch figuur – iets wat we bij Bloedkoningin Isabelle hadden ervaren. Door fictieve personages te gebruiken om de historische gebeurtenissen in het Europa van de late vijftiende eeuw te verkennen, konden we uiteenlopende verhaallijnen creëren en deze naar eigen inzicht uitbouwen. Bovendien bood het ons de flexibiliteit om deze personages naar verschillende locaties te verplaatsen en diverse historische settings te tonen, inclusief de mogelijkheid om ze – indien we dat hadden gewild – naar andere continenten te laten reizen.”
Je zegt dat er bepaalde beperkingen zijn gekoppeld aan werken met historische figuren. Heeft dit ook impact op het uiterlijk van de personages? Houd je sterk vast aan hoe de historische figuren eruitzien, of gebruik je je eigen ideeën?
Calderón: “Ik probeer visuele verwijzingen te vinden om een beeld te krijgen van hoe ze eruitzagen – schilderijen uit die tijd, schriftelijke beschrijvingen, enzovoort. Op basis daarvan zoek ik een selectie mensen van nu uit – soms beroemdheden, soms vrienden of familieleden – die aan die criteria zouden kunnen voldoen. Zodra ik ze heb uitgekozen, style ik hen zoals ik me voorstel dat ze er destijds uitzagen, waarbij ik gebruikmaak van de specifieke kapsels en kleding die bij elk tijdperk en elke maatschappelijke status passen.”
Je hebt al aan meerdere Daedalus-reeksen gewerkt, onder andere Bloedkoninginnen en De wegen van de heer. Hoe verhouden ze zich tot Valois?
Calderón: “Ze zijn stuk voor stuk bijzonder voor mij. Ik had het geluk dat ze zich in een natuurlijke chronologische volgorde ontvouwden: ik begon met het illustreren van de elfde eeuw en werkte me via het tijdperk van de Valois op tot de vijftiende eeuw. Ik kon een diepgaand inzicht verwerven in de sociaal-culturele, economische en religieuze aspecten die elk tijdperk kenmerkten, door te observeren hoe deze in de loop der tijd veranderden. Bovendien markeren deze reeksen qua beeldtaal een evolutie in mijn werk, wat zowel invloed heeft op de uiteindelijke illustraties als op de manier van verhalen vertellen.”
Jouw werk qua gezichtsuitdrukkingen is fantastisch. Zou je zeggen dat dit een vast deel uitmaakt van jouw tekenstijl?
Calderón: “Dat is mogelijk. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in het emotionele aspect van de personages die ik teken en in het vermogen om die emotie over te brengen. Daarom heb ik me altijd gericht op het tekenen van het menselijk gezicht als het belangrijkste middel om emotie uit te drukken. Daarnaast heb ik er altijd naar gestreefd mijn personages onderscheidend en voor de lezer direct herkenbaar te maken; bij het creëren van stripfiguren heb ik me daarom vaak laten inspireren door echte mensen. Ik heb altijd graag gezichten getekend, en mijn ervaring als professioneel portrettekenaar en karikaturist is daarbij van grote waarde geweest.”
Hoe is jouw passie voor tekenen begonnen?
Calderón: “Van jongs af aan. Strips waren mijn vaste metgezellen tijdens mijn jeugd, en dankzij het tekenen kon ik nieuwe verhalen en avonturen bedenken voor mijn favoriete personages – verhalen die eigenlijk nog niet bestonden. Gaandeweg werd het een spel waar ik zo van genoot, dat mijn hobby uiteindelijk mijn beroep werd.”
Zijn er bepaalde tekenaars die je inspireren?
Calderón: “De invloeden op mijn werk zijn in de loop van mijn leven veranderd; degenen die me wellicht het sterkst hebben gevormd – omdat ik ze al in mijn jeugd ontdekte – zijn Peyo, Uderzo en de Spaanse kunstenaar Jan. Het lezen van hun verhalen zette me ertoe aan om zelf te gaan tekenen. Sindsdien zijn er in elke fase van mijn leven belangrijke kunstenaars geweest die me inspireerden en mijn tekenstijl beïnvloedden; de som van al die invloeden bepaalt uiteindelijk de kunstenaar die je wordt – al houdt dit ontwikkelingsproces nooit echt op, aangezien je voortdurend nieuwe kunstenaars blijft ontdekken.”
Wat zou je graag nog bereiken als striptekenaar of als mens?
Calderón: “Ik wil nog zo lang en zo intens mogelijk van dit vak blijven genieten. Mijn werk is een deel van mijn identiteit geworden. Ik kan me geen toekomst zonder tekenen voorstellen. Daarnaast wil ik ervoor zorgen dat iemand – en bij voorkeur zoveel mogelijk mensen – plezier beleeft aan het lezen van de verhalen die ik illustreer, en daarbij even de problemen om zich heen vergeet, waarvan er helaas maar al te veel zijn. De gedachte dat dit mogelijk is, is een van de drijfveren die me aanzetten om door te gaan met mijn werk.”
Welk advies zou je geven aan jonge tekenaars?
Calderón: “Eerlijk gezegd zou ik het niet aandurven om advies te geven. De omstandigheden veranderen enorm en in een hoog tempo. Wat voor mij destijds werkte, is in de huidige realiteit misschien niet meer bruikbaar. Ik ga ervan uit dat een jonge kunstenaar die zich vol overgave aan dit vak wil wijden, uiteindelijk zal slagen. Het is slechts een kwestie van tijd; je beschikt waarschijnlijk over de nodige vasthoudendheid en volharding, en zal ongetwijfeld het talent hebben ontwikkeld dat nodig is om dit beroep uit te oefenen.”
Heel erg bedankt voor je inzichten, Jaime. We kijken nu al uit naar toekomstig werk! En intussen blijven we volop genieten van Valois.