Beste reizigers van Arran, welkom in Ogon!
Het is goed om weer wat mensen van het oude land te bezien! Ikzelf heb de tocht naar Ogon een paar jaar geleden gemaakt, en de smeerlappen van de Orde van de Talion te veel geld betaald, om hier te zweten en te worden lastiggevallen door de muggen en andere beesten. Maar Ogen is werkelijk een magisch land, meer primordiaal en wild. Het is een ander land dan datgene u bekend is. Waar u vandaan komt, zijn er kastelen, dwergen, magiërs, elfen, ridders enzovoort. Die concepten bestaan hier niet. Of … toch niet in de vorm die je zal kennen. De mensen hier schuilen vaak achter hun houten muren of achter de meer magische personages die hun gunstig gestemd zijn …
Als u wilt overleven … hier, tussen de Ma’a-Kuru’s, de boze Togs en de kannibalen van de Abubdaa stam … kunt u zich er best bij neerzitten en luisteren naar mijn verhalen.
Reisverslag door Georg Veramme
1. Zul Kassaï
Het eerste verhaal noemt Zul Kassaï, genaamd naar de verloren stad van de rode elwë.
De Kulu, een volk uit het noorden van Ogon, zien de rode elfen als goden en staan onder hun berscherming. Dit is het verhaal van de jongeman Ubu die samen met zijn stam in harmonie leeft met de natuur, de apenmensen – oftewel de Tog – en de rode goden.
Nadat zijn familie uitgemoord wordt door een groep van Tog, rent Ubu naar Zul Kassaï om de goden om hulp te vragen. De rode elwë willen natuurlijk geen oorlog voeren om de Kulu te helpen … maar de woorden en de daden van de kleine Ubu steken een vuur aan in het hart van de elf Roa’saa die tesamen met zijn gemalin en vrienden de Tog toch een lesje leren.
Het verhaal van Ubu is een prachtig begin van de reeks Ogon. Hoewel de landen van Ogon ver afstaan van Arran, hebben ze bijna dezelfde verhalen maar met een eigen Ogontwist … En voor degenen die Arran al een beetje missen, hebben ze hier de elwë om je hand vast te houden. Maar wen er niet aan! Vanaf nu zijn we DIEP in Ogon …
2. Witgezichten
Itomë van de Witgezichten trekt net zoals Ubu op een queeste. Na een bijna-doodervaring van haar stam door haar aartsrivalen, de Abubdaa, ziet Itomë zich genoodzaakt om een pact te sluiten met een magisch masker waarin de ziel van een boze tovenaar zich verschuilt.
Deze tovenaar redt onze heldin van een gruwelijke dood en heelt haar broer van een dodelijke wonde. Maar natuurlijk, zoals bij alle geesten, is er een kost die betaald moet worden. Itomë wordt verbannen uit haar stam en de tovenaar geeft toe dat met de tijd hij haar lichaam zal overnemen. Haar enige hoop zijn de Maskerbezeerders in de stad Massaka die haar kunnen helpen. Tesamen met de Centaur Tora’n en een jonge Abubdaa genaamd Djo-Djo gaat ze op reis. Zal ze het redden? Of wordt de vroegere leerling van de tovenaar en zijn bende van Raka-Rongo, denk Orks maar Ogon, haar de baas?
Nogmaals een waardig verhaal van Ogon.
3. Ma’a-kuru’s
Het verhaal van Juka’Eyo is duisterer dan die van Ubu en Itomë. Hij is geen held en zeer zeker een schurk … Hij houdt van zijn vrouw, zijn stad, de landen en de stammen die hem trouw zweren. Hij gaat naar Akarda, niet om te veroveren, maar om zijn stam en de ander stammen te redden. Alleen … sommige zonden kan men niet afwassen.
En dat waren ze dan: de eerste drie verhalen van Ogon!
Als je iets nieuws wilt lezen zoals de verhalen van Arran, maar in een ander jasje, raad ik u zeker deze verhalen aan!
Nu excuseer mij, ik moet rennen want de Raka-Rongo hebben zojuist ontdekt dat Talions hier niets waard zijn!
Tot de volgende keer, reiziger!
