Het rode dekbed

1942, Parijs. De jonge Madeleine treedt vastberaden toe tot de résistance, via het Front National van geneeskundestudenten in het Quartier Latin. Ze voert allerhande taken uit, in functie van de clandestiene groepen die strijden voor de Bevrijding van Frankrijk: soms opwindend, vaak ondankbaar, maar steevast gevaarlijk. Ze klimt op binnen de rangen, zoals Joseph Kessel beschreef in Het partizanenlied: “Kameraad, als jij valt, komt een ander uit de schaduw in jouw plaats.”
Al vóór haar achttiende sloot Madeleine Riffaud zich aan bij de résistance. Ze werd gemarteld en ter dood veroordeeld door de Gestapo. In dit verhaal vertelt ze voor het eerst in detail over het dagelijks leven binnen het stedelijke verzet. Zoals ze zelf zegt: “Parijs was mijn maquis.”